I Liceum Ogólnokształcące im. Jarosława Iwaszkiewicza w Namysłowie, ul. Mickiewicza 12, tel. (77) 410 70 60

Stowarzyszenie

Namysłowska

Dobra Szkoła

Rada

Rodziców

Sekretariat

Biblioteka

Pedagog

szkolny

Zespoły

przedmiotowe

Wolontariat

Koła

zainteresowań

Amnesty International

Samorząd Uczniowski

Gazeta

szkolna

Oddziały

klasowe

Plan lekcji

Nauczyciele

Plan lekcji

Uczniowie

Aktualności

(VIDEO)

Konkursy

 

 

Ogłoszenia

Dyrekcji Szkoły

  Jarosław Iwaszkiewicz (1894-1980) - polski poeta, prozaik, dramatopisarz, eseista, tłumacz. Wywodził się z kresowej zubożałej szlachty i tamtejszej inteligencji. Gimnazjum w Elizawetgradzie i Kijowie. Rozpoczął też studia prawnicze i muzyczne. 1918 w Warszawie. Wszedł do grona młodych poetów, skupionych wokół czasopisma "Pro arte et studio" i kabaretu "Pikador" - zaczątku grupy poetyckiej (1920). W latach 1919-1920 współredaktor pisma polskich ekspresjonistów "Zdrój". Praca w redakcji "Kuriera Polskiego" (1920-1923) oraz w charakterze sekretarza marszałka sejmu 1923-1925, w dziale propagandy sztuki MSZ 1927-1932, na placówkach dyplomatycznych w Kopenhadze 1932-1935 i Brukseli 1935-1936. Liczne podróże oraz udział w pracach międzynarodowych organizacji intelektualnych. 1928 zamieszkał w Stawisku pod Warszawą, gdzie w czasie okupacji znajdowali schronienie artyści i pisarze. Po wojnie prezes zarządu głównego w latach 1945-1946, 1947-1949 i od 1959 do końca życia. Redagował: "Życie Literackie" (w Poznaniu) 1945-1946, "Nowiny Literackie" 1947-1948, od 1955 do śmierci miesięcznik "Twórczość". Był przez kilka kadencji posłem na Sejm od 1952, przewodniczącym Polskiego Komitetu Obrońców Pokoju 1953-1957.

 

  Debiutował w prasie jako poeta 1915. Wczesne utwory prozatorskie w poetyce modernistycznej, pełne egzotyki i fantastyki, np. powieści poetyckie Zenobia Palmura (1920), Ucieczka z Bagdadu (1923), Wieczór u Abdona (1923). Pojawia się już wówczas przeciwstawienie sztuka - życie, rozwinięte m.in. w powieściach o pierwiastkach autobiograficznych Hilary, syn buchaltera (1923) i Księżyc wschodzi (1925).

 

  W opowiadaniach i powieściach z okresu pisarskiej dojrzałości pojawia się wizja świata dotkniętego kryzysem kultury i cywilizacji, pełnego sprzeczności, targających również bohaterami. Idzie także o zagrożenie jednostki, miażdżonej przez los i historię, np. w opowiadaniach Kongres we Florencji (w zbiorze Nowele włoskie, 1947), Bitwa na równinie Sedgemoor i Matka Joanna od Aniołów (w Nowej miłości, 1946), Stara cegielnia i Młyn nad Lutynią (wydane 1946), Kościół w Skaryszewie (w zbiorze O psach, kotach i diabłach, 1968) oraz w obszernej powieści Sława i chwała (tom 1-3, 1956-1962). Także Tatarak (1960), Kochankowie z Marony (1961), Sny. Ogrody. Serénité (1974), Noc czerwcowa. Zarudzie. Heydenreich (1976). Utwory dramaturgiczne, jak Kochankowie z Werony (1929), Lato w Nohant (1937), Maskarada (1939), Wesele pana Balzaca (1959), Kosmogonia (1966). Eseistyka i publicystyka o muzyce, np. monografia o (1938, w nowej wersji 1949) i (1951), Spotkania z Szymanowskim (1947).

 

  Wspomnienia i relacje z podróży, jak Książka moich wspomnień (1957), Pejzaże sentymentalne (1926), Książka o Sycylii (1956), Gniazdo łabędzi. Szkice z Danii (1962), Podróże do Włoch (1977), Podróże do Polski (1977). Książki o tematyce literackiej, m.in. Rozmowy o książkach (tom 1-2, 1961-1968), Ludzie i książki (1971), Petersburg (1976), Szkice o literaturze skandynawskiej (1977).

 

  W twórczości poetyckiej rozpoczął od młodopolskiego estetyzmu, z przymieszką, jak w Oktostychach (1919) i Dionizjach (1922). Sceptycyzm, zwątpienie i rezygnacja dominują w takich tomikach, jak Księga dnia i księga nocy (1929), Powrót do Europy (1931), Lato 1932 (1933).

 

  Po wojnie Ody olimpijskie (1946), kontynuujące przedwojenny nurt klasycyzujący, Warkocz jesieni (1954), Ciemne ścieżki (1963). Od tomiku Jutro żniwa (1963), poprzez Krągły rok (1967), Xenie i elegie (1970), Śpiewnik włoski (1974) po Mapę pogody (1977) trwała ewolucja, zmierzająca do odnowienia i zmodernizowania środków wyrazu. Dzieła (tom 1-10, 1958-1959), Wiersze wybrane (1938, 1946), Wiersze z różnych epok. 1912-1952 (1952), Liryki (1959), Wiersze zebrane (1968), Wybór opowiadań (1960), Opowiadania zebrane (tom 1-3, 1969).

 

  Związany w swej twórczości w szczególny sposób z muzyką (studiował grę na fortepianie w konserwatorium kijowskim 1912-1918), w młodości komponował, był autorem do Króla Rogera K. Szymanowskiego oraz baletu Zabawy w Lipinach Z. Mycielskiego. Pisywał recenzje muzyczne. Do jego poezji tworzyli pieśni (Pieśni muezina szalonego opus 42, 1918, Trzy kołysanki opus 48, 1922) F. Dąbrowski. Muzyka inspiruje jego dzieła literackie w sensie tematu i struktury formalnej, kształtowanej na wzór formy czy gatunku muzycznego. Napisał monografię Chopina (1938, wydanie nowe 1976), Bacha (1951), trzy studia o Szymanowskim (Spotkania z Szymanowskim - 1947, Karol Szymanowski a literatura - 1963, Harnasie Karola Szymanowskiego - 1964).

 

  Jarosław Iwaszkiewicz był również autorem scenariuszy do filmów: "Nad Niemnem" (1939, pierwsza wersja) i "Dom na pustkowiu" (1950). Według opracowań literackich Iwaszkiewicza zrealizowano filmy: "Brzezina" (1970), "Kochankowie z Marony" (1966), "Matka Joanna od Aniołów" (1961), "Panny z Wilka" (1979).

WSTECZ

Patron szkoły

Copyright 2016-2017 © by Wojciech Nowak